شماره پشتیبانی : 09127624148 / 02122720128
slide
رونمایی کتاب ارتباط نهج البلاغه با قرآن
slide
انتشارات بنیاد نهج البلاغه
Prev
Next
سبد خرید

تماس با ما

تهران، شمیران، میدان قدس، ابتدای خیابان شریعتی، کوچه شهید بهمن محمودی، کوچه اسکوئی، پلاک3 تلفن: 22720128 info@nahjolbalaghe.ir

پیوندها
نماد الکترونیک

محمدتقی شوشتری

shoshtari

محمدتقی شوشتری، فقیه، محدث و مفسر شیعی، از خاندان علم و فقاهت بود. پدرش ملا شیخ محمدکاظم شوشتری، از مراجع تقلید زمان خویش بود. او در نجف اشرف دیده به جهان گشود و در سال ۱۳۲۷ به همراه مادرش به شوشتر عزیمت نمود. در سال ۱۳۵۳ به‌دنبال واقعة کشف حجاب به عراق مهاجرت کرد و در آنجا اهتمام خویش را مصروف تحقیق و تألیف نمود، تا آنجا که اساس بیشتر آثار او در آن سال‌ها پی‌ریزی شده‌است. در سال ۱۳۶۰ق به شوشتر مراجعت کرد. وی عالمی مردمی بود و در شوشتر در ارتباط با مردم بود و به هدایتگری مردمان اهتمام داشت. علامه شوشتری اجازة نقل روایت را از شیخ آقا بزرگ تهرانی دریافت کرد و برخی از علمای معاصر از جمله سیدشهاب‌الدین مرعشی نجفی، رضا استادی، سیدجمال‌الدین دین‌پرور، محمدعلی جاودان و… از ایشان اجازة نقل حدیث دریافت کرده‌اند. علامه شوشتری در زمان حیات خویش دست به تألیفات گسترده‌ای زد. وجه تمایز آثار او در اشراف ویژه به موضوع، نظم و دلالت، نقد محتوا و اکتفا نکردن به صرف قول و آزاداندیشی و ارائة طریق تفکر است.

از جمله آثار او شرح موضوعی بر نهج‌البلاغه است که با عنوان «بهج‌الصباغة فی شرح نهج‌البلاغة» نگاشته شده‌است. این شرح نخستین شرح مفصل موضوعی است که بر نهج‌البلاغه نوشته‌شده‌است. کتاب «بهج‌الصباغة فی شرح نهج‌البلاغة» در سالهای پیشین نیز به طبع رسیده‌بود، اما در سال ۱۳۶۸، توسط بنیاد نهج‌البلاغه تصحیح شد و به زیور طبع آراسته‌گشت.

شیخ محمدتقی شوشتری کتابی دیگر نیز دربارة امام علی(ع) نگاشته که عنوان آن «قضاء امیرالمؤمنین علی‌بن ابی‌طالب» نام دارد. این کتاب با استقبال محققان روبرو شده و طی زمان کوتاهی ۱۴ بار تجدید چاپ شده‌است.

شیخ محمدتقی شوشتری در اردیبهشت سال ۱۳۷۴خورشیدی در شوشتر به دیار باقی شتافت و در همان دیار نیز به خاک سپرده‌شد. هم اکنون در کنار مدفن او، کتابخانه او که به‌آستان قدس رضوی اهدا شده‌است، دایر است.

منابع:

آفتاب شوشتر، تهران: وزارت ارشاد،۱۳۷۳؛ اقابزرگ تهرانی، الذریعه، ن‍ج‍ف‌م‍ک‍ت‍ب‍ه‌ ص‍اح‍ب‌ ال‍ذری‍ع‍ه‌ ال‍ع‍ام‍ه‌؛ فصلنامه نهج‌البلاغه، ش:۱، تهران: بنیاد نهج‌البلاغه، ۱۳۷۹٫